Identyfikacja projekcyjna

Identyfikacja projekcyjna – Trzy etapowy proces o charakterze nieświadomym, należący do grupy mechanizmów obronnych, polegający na przypisaniu przez podmiot własnych cech innej osobie. W praktyce klinicznej przejawia się poprzez wyrzeknięcie się przez pacjenta złego self, a następnie projektowaniu go na leczącego. Terapeuta w sposób nieświadomy identyfikuje się z projekcją, następnie przetwarza ją i oddaje pacjentowi przez kolejną introjekcję. Wprowadzone w ten sposób modyfikacje nie tylko zmieniają wzór relacji pacjenta, ale i jego reprezentacje obiektu i self. Ta transakcja w relacji terapeutycznej nie ma jednak charakteru liniowego, a dialogowy. W nowoczesnej teorii psychoanalitycznej terapeuta nie tyle przechowuje projekcje, co fantazje o relacji z obiektem wyprodukowane przez pacjenta. Identyfikację tego typu można również rozumieć jako metodę komunikacji, sposób tworzenia relacji z obiektem lub drogę do zmiany.

Literatura:

Glen O. Gabbard: Psychiatria psychodynamiczna w praktyce klinicznej. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009, s. 51-53.


Identyfikacja projekcyjna

Identyfikacja projekcyjna – w teorii relacji z obiektem to jeden z mechanizmów tworzących świat psychiczny dziecka. Identyfikacja projekcyjna polega na projekcji fragmentu self dziecka na obiekt i fantazji na temat kontrolowania go. W relacji interpersonalnej z innym człowiekiem, doświadcza on presji owej projekcji, koncentruje ją i zachowuje się zgodnie z jej treścią. Pragnienia i uczucia będą inaczej przetwarzane przez drugą osobę – reintrojektowane. Identyfikacja projekcyjna, jeżeli skierowana na osobę, która jest w stanie poradzić sobie z nimi w bardziej dojrzały sposób (np. psychoterapeuta) niż nadawca, może doprowadzić do tego, że zintrojektowane uczucia będą w mniejszym stopniu zagrażać integracji ego. Dzieje się to w relacji z pacjentem z zaburzeniami głębszymi niż neurotyczne – wówczas identyfikacja projekcyjna występuje jako zjawisko o charakterze interpersonalnym. Pacjent projektuje napięcia i rozszczepione (nieakceptowane) aspekty Ja na obiekt zewnętrzny – sprawia, że terapeuta przeżywa te emocje i postawy, przed których doświadczaniem on sam się broni.

Literatura:

Cierpiałkowska, L., Sęk, H. (2016) Psychologia kliniczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, str. 115

Strelau, J. (2002). Psychologia. Podręcznik akademicki, tom 3. Gdańsk: Wydawnictwo Psychologiczne. str. 778



NASI PARTNERZY

Copyright © psychopigulka.pl 2018